تجربیات و دیدگاه های شرکت کنندگان کلاس کیهان شناسی


شاهو عباسیان (1 شهریور99)

با سلام و عرض ادب خدمت استاد گرامی و همراهان
اینطور به نظر میرسد که جهان قابل مشاهده ( منظور جهان قابل روئیت و جهانی که با توجه به تئوری های شناخته شده قابل درک است) بسیار بزرگ اما متناهی است.
اما به نظر من محدود ساختن جهان به چند سیاره ، در زمان کوپرنیک و گالیله یا شناخت کهکشان ها در زمان انشتین و یا مولتی ورس در این دوره و زمانه ، تنها شناخت ناقص ما را از جهان پیرامونمان می رساند.
ما سعی میکنیم جهان فیزیکی را بر اساس شناخت محدود خود، طوری تعریف کنیم که با قوانینی که تا کنون ساخته ایم جور در بیاید حال آنکه ممکن است قوانین دیگری هم باشد که ما هنوز به آن دست پیدا نکرده ایم و البته اگر چیزی باشد که ما نتوانیم مشاهده کنیم همان بهتر که بگوییم وجود ندارد!
به عقیده من هیچ چیز به زیبایی مندلبروت ست نامتناهی بودن جهان را توضیح نداده است .من هیچ گاه نتوانستم قبول کنم که بزرگترین عدد می تواند عدد گراهام باشد!
اصلا بسیار بی معنی است که چون این عدد در مغز انسان نمی گنجد پس عددی بزرگتر از این وجود ندارد.
پس عدد گراهام ضربدر عدد گراهام چگونه به ذهن انسان میرسد.
حال آنکه اگر می گفتیم عددی بیش از عدد گراهام به درد ما نمی خورد توضیح بهتری بود.به نظرم دیدگاه ما در مورد کیهان هم چیزی شبیه این است.